Zaloguj się | Brak konta? Zarejestruj się!
English
Nederlands
Svenska
Português
Polski
Español
Het Bijna Vergeten Verleden van Snakes
Napisane przez CipSoft (Przetłumaczone przez Green-dragon) on piątek 01 sierpień 2008Het was al laat toen Odemara Taleris haar juwelierswinkel afsloot en snel op weg naar huis ging. Een stel dat binnenkort zou gaan trouwen wilde hun trouwringen versierd hebben met een edelsteen maar jammer genoeg duurde het bijna twee uur voordat ze het eens waren over het juweel. Haar kinderen Zoran en Zarah waren net teruggekeerd van een weekend met hun grootouders in Port Hope en ze wist dat ze al op haar zaten te wachten. Ze zagen altijd uit naar haar verhalen voor het slapengaan en ze wilde deze tijd met haar kinderen niet missen.
Toen Odemara Zarah's kamer binnenkwam waren haar kleintjes al gekleed om naar bed te gaan. "Mammie! Vertel ons alsjebliiiieeeeft het verhaal over de snakes!" riep Zoran terwijl Zarah enthousiast in haar handen klapte. Odemara was een beetje verrast: "Snakes? Een verhaal over snakes?" "Ja, we hoorden twee avonturiers praten in Port Hope en raad eens waar ze het over hadden... Snakes! Wist je dat je een snake niet kan looten? Is het waar, is het waar? Kun je een snake niet openen? Hebben ze écht geen loot?" Zoran was erg opgewonden. Zijn moeder glimlachte en ging op de rand van het bed zitten. "Nou, het lijkt erop dat deze avonturiers niet veel over snakes wisten dus laat me jullie het echte verhaal vertellen." Zoran en Zarah gingen comfortabel op het bed zitten.
"Op een dag, lang geleden, konden snakes worden geloot net zoals alle andere wezens die je kent en het was zeker het risico waard vergiftigd te raken. Snakes zijn gek op glimmende, schitterende en sprankelende dingen dus je kunt je voorstellen dat ze alle edelstenen en juwelen opaten die ze konden vinden. Moeilijke tijden lagen echter voor ze in het verschiet. Verhalen over de geweldige schatten die snakes bij zich dragen verspreidden zich als een lopend vuur en al gauw raakte Zathroth de Vernietiger in ze geïnteresseerd. Hij vond de arme slangen een makkelijke prooi en een bron van grote rijkdom die zijn dienaren konden gebruiken om zich te wapenen voor de strijd. Zathroth gaf zijn kwaadaardige hordes opdracht om op ze te jagen, de loot te verzamelen en het te verkopen als ze snel geld nodig hadden. De snakes konden zich niet succesvol verdedigen, hun gif was niet sterk genoeg om een woeste orc te verslaan. Het duurde echter niet lang voordat Fardos de Schepper en Uman de Wijze hoorden over Zathroth's nieuwe bron van rijkdom en ze bedachten een slim idee om zijn plannen te dwarsbomen. Met hun enorme krachten verzegelden ze de snakes voor altijd zodat niemand ooit nog hun lichamen zou kunnen openmaken om de schatten eruit te looten. Hoewel de snakes nu gered waren van het bejaagd worden om hun edelstenen en juwelen, waren ze in paniek en vervuld van angst. Oh, hoe ze Zathroth's wervelwind van woestheid vreesden!"
"Dus hij is een hele kwaadaardige god? Is hij dat, mammie?" fronste kleine Zarah. "Oh ja, mijn schatje, hij staat bekend om zijn woede uitbarstingen. Eens heeft hij honderden van zijn volgelingen gedood alleen omdat één van hen niet diep genoeg voor hem boog. En zo gebeurde het dat de snakes zich verspreidden over de hele wereld van Tibia om zich te verstoppen voor Zathroth's woede. Sommigen van hen verlieten zelfs het land om hun heil te zoeken in de rusteloze zeeën en anderen pasten zich aan aan het leven in de woestijn. Toch houden ze allemaal nog van hun plaats van origine, de moerassen rond Venore." Zoran kon het niet geloven: "Je bedoelt... ons Venore? Hier is de geboorteplek van de snakes?" "Niet slechts hun geboorteplek, schat, het is ook hun graf!" zei Odemara met een betekenisvolle blik in zijn richting. "Iedere oude snake, of het nou een cobra, sea serpent of gewoon een groene snake is, keert terug naar de plaats waar hun voorouders zijn geboren als de dood voor de deur staat. Dan gaan ze in een diepe trance en laten zich zinken tot op de bodem van het moeras om naast hen te rusten in een eeuwigdurende slaap. Vandaag de dag denken de meeste mensen dat snakes geen loot hebben, maar jullie weten nu dat dat niet waar is."
Zarah was al weggedommeld, knuffelend met haar baby seal doll terwijl Zoran's ogen nog steeds schitterden van de belangstelling: "Maar... wat gebeurt er met alle edelstenen en juwelen die ze hebben opgeslokt tijdens hun leven?" "Nou...," Odemara nam een moment de tijd om te denken en voegde daarna toe, met een schittering in haar ogen: "Het lichaam van een snake rot na verloop van tijd weg, maar natuurlijk doen edelstenen dat niet. Men zegt dat de moerassen rond Venore vol liggen met waardevolle dingen, schatten groter dan in je wildste dromen!" Ze gaf Zoran een zachte nachtkus op zijn voorhoofd, die met open mond naar haar had zitten luisteren. "Slaap lekker, mammie!" riep hij, veegde de kus af en rende naar zijn kamer zonder de gebruikelijke moeilijkheden. Odemara glimlachte.
Toen hij in zijn kamer was, sloot Zoran de deur en concentreerde zich op zijn nachtkastje. Zijn gezicht gloeide van opwinding toen hij er langzaam naar toe liep, het opende en er de grote, schitterende diamant uit haalde die hij twee dagen eerder had gevonden toen hij in het moeras gaten aan het graven was met zijn shovel. Hij keek er bewonderend naar, draaide hem om in zijn handen, keek naar zijn oude, vieze shovel die tegen de muur aan stond, keek weer naar zijn diamant en begon tegen zichzelf te grinniken. Voorzichtig verstopte hij hem weer in zijn lade en ging naar bed. Een paar minuten later was hij al onderweg naar dromenland, en zag zichzelf op een grote berg juwelen zitten.
Succes!
Jouw CipSoft Team
Toen Odemara Zarah's kamer binnenkwam waren haar kleintjes al gekleed om naar bed te gaan. "Mammie! Vertel ons alsjebliiiieeeeft het verhaal over de snakes!" riep Zoran terwijl Zarah enthousiast in haar handen klapte. Odemara was een beetje verrast: "Snakes? Een verhaal over snakes?" "Ja, we hoorden twee avonturiers praten in Port Hope en raad eens waar ze het over hadden... Snakes! Wist je dat je een snake niet kan looten? Is het waar, is het waar? Kun je een snake niet openen? Hebben ze écht geen loot?" Zoran was erg opgewonden. Zijn moeder glimlachte en ging op de rand van het bed zitten. "Nou, het lijkt erop dat deze avonturiers niet veel over snakes wisten dus laat me jullie het echte verhaal vertellen." Zoran en Zarah gingen comfortabel op het bed zitten.
"Op een dag, lang geleden, konden snakes worden geloot net zoals alle andere wezens die je kent en het was zeker het risico waard vergiftigd te raken. Snakes zijn gek op glimmende, schitterende en sprankelende dingen dus je kunt je voorstellen dat ze alle edelstenen en juwelen opaten die ze konden vinden. Moeilijke tijden lagen echter voor ze in het verschiet. Verhalen over de geweldige schatten die snakes bij zich dragen verspreidden zich als een lopend vuur en al gauw raakte Zathroth de Vernietiger in ze geïnteresseerd. Hij vond de arme slangen een makkelijke prooi en een bron van grote rijkdom die zijn dienaren konden gebruiken om zich te wapenen voor de strijd. Zathroth gaf zijn kwaadaardige hordes opdracht om op ze te jagen, de loot te verzamelen en het te verkopen als ze snel geld nodig hadden. De snakes konden zich niet succesvol verdedigen, hun gif was niet sterk genoeg om een woeste orc te verslaan. Het duurde echter niet lang voordat Fardos de Schepper en Uman de Wijze hoorden over Zathroth's nieuwe bron van rijkdom en ze bedachten een slim idee om zijn plannen te dwarsbomen. Met hun enorme krachten verzegelden ze de snakes voor altijd zodat niemand ooit nog hun lichamen zou kunnen openmaken om de schatten eruit te looten. Hoewel de snakes nu gered waren van het bejaagd worden om hun edelstenen en juwelen, waren ze in paniek en vervuld van angst. Oh, hoe ze Zathroth's wervelwind van woestheid vreesden!"
"Dus hij is een hele kwaadaardige god? Is hij dat, mammie?" fronste kleine Zarah. "Oh ja, mijn schatje, hij staat bekend om zijn woede uitbarstingen. Eens heeft hij honderden van zijn volgelingen gedood alleen omdat één van hen niet diep genoeg voor hem boog. En zo gebeurde het dat de snakes zich verspreidden over de hele wereld van Tibia om zich te verstoppen voor Zathroth's woede. Sommigen van hen verlieten zelfs het land om hun heil te zoeken in de rusteloze zeeën en anderen pasten zich aan aan het leven in de woestijn. Toch houden ze allemaal nog van hun plaats van origine, de moerassen rond Venore." Zoran kon het niet geloven: "Je bedoelt... ons Venore? Hier is de geboorteplek van de snakes?" "Niet slechts hun geboorteplek, schat, het is ook hun graf!" zei Odemara met een betekenisvolle blik in zijn richting. "Iedere oude snake, of het nou een cobra, sea serpent of gewoon een groene snake is, keert terug naar de plaats waar hun voorouders zijn geboren als de dood voor de deur staat. Dan gaan ze in een diepe trance en laten zich zinken tot op de bodem van het moeras om naast hen te rusten in een eeuwigdurende slaap. Vandaag de dag denken de meeste mensen dat snakes geen loot hebben, maar jullie weten nu dat dat niet waar is."
Zarah was al weggedommeld, knuffelend met haar baby seal doll terwijl Zoran's ogen nog steeds schitterden van de belangstelling: "Maar... wat gebeurt er met alle edelstenen en juwelen die ze hebben opgeslokt tijdens hun leven?" "Nou...," Odemara nam een moment de tijd om te denken en voegde daarna toe, met een schittering in haar ogen: "Het lichaam van een snake rot na verloop van tijd weg, maar natuurlijk doen edelstenen dat niet. Men zegt dat de moerassen rond Venore vol liggen met waardevolle dingen, schatten groter dan in je wildste dromen!" Ze gaf Zoran een zachte nachtkus op zijn voorhoofd, die met open mond naar haar had zitten luisteren. "Slaap lekker, mammie!" riep hij, veegde de kus af en rende naar zijn kamer zonder de gebruikelijke moeilijkheden. Odemara glimlachte.
Toen hij in zijn kamer was, sloot Zoran de deur en concentreerde zich op zijn nachtkastje. Zijn gezicht gloeide van opwinding toen hij er langzaam naar toe liep, het opende en er de grote, schitterende diamant uit haalde die hij twee dagen eerder had gevonden toen hij in het moeras gaten aan het graven was met zijn shovel. Hij keek er bewonderend naar, draaide hem om in zijn handen, keek naar zijn oude, vieze shovel die tegen de muur aan stond, keek weer naar zijn diamant en begon tegen zichzelf te grinniken. Voorzichtig verstopte hij hem weer in zijn lade en ging naar bed. Een paar minuten later was hij al onderweg naar dromenland, en zag zichzelf op een grote berg juwelen zitten.
Succes!
Jouw CipSoft Team
 Napisz komentarz
|
| Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarzr |